Morgen gaat het triatlonseizoen in België echt van start met de eerste manche van de T3 Series in Doornik. Ik zal er jammer genoeg niet bij zijn omdat ik nog steeds aan het herstellen ben van mijn knieblessure die me belet om te lopen. Naast zwemmen en fietsen is revalideren de laatste weken mijn derde discipline geworden. Mijn kiné-programma is vrij intensief en ik hoop dat het zijn vruchten afwerpt.

 

Terwijl iedereen reikhalzend uitkeek naar de race in Doornik, besloot ik om dit weekend ook eens te racen. Het zwemmen en lopen heb ik voor de gelegenheid achterwege gelaten en zo stond ik vandaag voor de eerste maal in mijn leven aan de start van een koers bij de nevenbond VWF. In het Oost-Vlaamse Sint-Lievens-Esse startte ik samen met zes andere meisjes/dames 30″ voor de 60-65 jarige mannen. Er moesten in totaal 48,2k afgelegd worden op een relatief heuvelend en bochtig parcours. In de eerste ronde kwam ik samen met de Schotse Claire Thomas in een ontsnapping van de mannenrace terecht. Vijf van de zes ronden kon ik goed in dit groepje blijven rijden. Ik wist dat er in de laatste ronde demarrages zouden komen en op het eerste hellinkje was het al van dit. Ik had geen antwoord en heb er de laatste 5-6k nog een individueel tijdritje uitgeperst. Met een tweede plaats zonder specifiek te trainen om te koersen, kan ik zeker tevreden zijn. En het was ook nog eens heel plezant om te doen!

Gelukkig kan ik ook nog lachen na de finish!

Gelukkig kan ik ook nog lachen na de finish!

Om af te sluiten wens ik de EFC-ITC topteams heel veel succes voor morgen! Ik duim!!

 

Groetjes,

INE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *