Mijn tweede plaats op het BK crosstriatlon is al een klein beetje oud nieuws, maar omdat ik gisteren mijn eerste examen had, vond ik nu pas de tijd om een verslagje te schrijven.

Mooie locatie en super organisatie.

Afgelopen zaterdag stond ik dus met weinig verwachtingen aan de start van mijn eerste crosstriatlon. Het was er meteen één uit het Xterra-circuit en meteen ook één om niet snel te vergeten. De race was eveneens het BK crosstriatlon. De wedstrijdsite met T2 en finish was bovenop de Citadel van Namen. De 1500m zwemmen vond plaats aan de voet van de Citadel in de Maas. Er moesten twee rondes van 17km met de mtb worden afgelegd, gevolgd door twee rondes lopen van 5km.

Ik werd achtervolgd door paparazzi.

Na een chaotische massastart verliep het zwemmen vrij goed. Ik kwam als derde dame uit het water en had een goeie eerste wissel. Verschillende keren had ik vooraf de tip meegekregen om “vooral niet te forceren in de eerste ronde” en dat probeerde ik ook te vermijden. Toch was dit niet gemakkelijk, want doordat ik vrij vooraan uit het water was gekomen, werd ik omringd door vele andere atleten. Het gevaar om mij te laten meedrijven (lees: op te blazen) was er dus wel. Voortdurend kwam er geschreeuw van achter mij: “A gauche” – “A droite” – “A gauche”. Verschillende atleten stormden mij voorbij bergaf of kropen mij voorbij bergop. De eerste beklimming leek een halfuur te duren en met de parcoursverkenning die ik in de paasvakantie had gedaan in mijn achterhoofd, wist ik wat er daarna nog allemaal moest komen. De moed zakte me al lichtjes in de schoenen. Eenmaal de eerste lange klim voorbij volgden de beklimmingen en de afdalingen elkaar sneller op. Maar het bleef echt heel zwaar. Vooraf was ik van plan om op de vlakke stukken naar de grote plateau te schakelen, maar in ronde één moest ik echt recuperen op deze stukken en was er niet veel power over om groter te schakelen. In de laatste afdaling van ronde één ging ik dan ook nog eens vrij hard tegen de grond. Een valpartij (gelukkig zonder veel erg), dat ontbrak er nog aan.

De laatste trappen (van het mtb-gedeelte voor alle duidelijkheid; er volgden nog véél trappen in het loopgedeelte).

Eenmaal terug op de Citadel was ik van mening dat één rondje wel genoeg zou zijn geweest. Een zware zucht bij het passeren van supporter nummer één, mijn mama. Een “dees is nie gewoon” bij het passeren van supporter nummer twee, mijn papa. Helaas deed ik mee aan de “full distance” en was een tweede rondje verplicht. Dit rondje ging dan wel iets beter omdat er minder mannen mij voorbij staken en ik meer ruimte en tijd had om mijn eigen pad te kiezen. Op de vlakke stukken kon ik zowaar eens naar mijn groot blad schakelen! Zou ik dan toch de finish van dit loodzware mtbparcours halen? Jawel! Na 2u18’03” op mijn mtb mocht ik de laatste trappen afrijden en mijn Trek Superfly inruilen voor mijn loopschoenen. De 10km (eveneens bergop, bergaf en met veel trappen) gingen vervolgens nog verrassend goed en uiteindelijk finishte ik als 8e meisje overall in 3u37’57″(!). Ik werd 2e Belgische na Christine Verdonck en 1e Belgische belofte.

Het was een geslaagd debuut in het Xterra-circuit. Technisch kan het mtb’en zeker nog een stuk beter (fysisch trouwens ook), maar doorheen de voorbije maanden dat ik met mijn mtb heb getraind als voorbereiding op deze race, voelde ik wel dat mijn vertrouwen groeide. Daar ben ik al heel blij mee. Ook even melden dat na zaterdag mijn respect voor deze topatleten sowieso meer dan verdubbelde. En als laatste nog een dikke merci aan mijn toffe ouders voor het supporteren (en voor de foto’s)!!

Zondag sta ik aan de start van de non-drafting kwarttriatlon in Kortrijk. Iets dichter bij huis deze keer. Misschien tot dan!

Heel erg bedankt om mijn verslagje te lezen!

Vele groetjes

INE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *